2012 - 1 Caspe en Chiprana, Meer monsters en MacGyver

Opnieuw naar Caspe

Vroeger is meer, later is groter.

Vroeger is meer, later is groter. Ofwel, ga je vissen kort na de paaitijd, dus eind mei/begin juni of steek je de zomervakantie over en vis je eind september/begin oktober, als ze zich weer voor de koelere winterperiode ter overbrugging gaan volvreten. Met die gedachte werd de trip van 2012 geboekt. Hebberig als we waren (en nog zijn), werd het na onderling overleg en met overleg met Ron dus meer. Je loopt natuurlijk altijd de kans op tóch groter. Juist die ongewisheid is het leuke van vissen.
Zonder enige discussie werd trouwens opnieuw voor thecompleatebroangler gekozen. Niet alleen omdat Ron simpelweg de allerbeste gids op meervalgebied is, maar intussen ook als vriend bestempeld wordt. Sommige foto's van deze trip zeggen genoeg, maar dat komt later.

Toch een WK?

Even iets actueels, terugkomend op Ron. Zoals het nu lijkt komt er eind mei 2013 tóch een wk meervalvissen in Caspe-Chiprana. Van insiders dicht bij de bron hoorde ik dat de Spanjaarden, nu de vorige organisatoren zijn afgehaakt, zowaar zelf het wk gaan organiseren. Spelregels zijn o.a. minimaal 20 en maximaal 30 teams en natuurlijk is de tweevoudig wereldkampioen daar één van. Helaas kan Arnout Terlouw er niet bij zijn, maar Ron en maat Lee Carpenter, ook een rustige prima kerel, uitstekende visser (met een hele mooie boot) en tevens goede gids wél. Over Lee en zijn mooie boot, later meer. Ben wel benieuwd wie, om het team compleet te maken, de 3e visser zal zijn. Ik ken in ieder geval iemand die daar heeeeeeel graag bij zou willen zijn.

Op deze manier word je in het huisje begroet, je voelt je écht welkom. Op de foto Ron & Lee

Ook 's even volgen of er opnieuw veel belangstelling van andere Nederlandse teams zal zijn. Zoals judoka Mark Huizinga of Hans Sibbel, beter bekend als cabaretier Lebbis. Maar bij een maximum van 30 teams zal een grote Nederlandse deelname lastig worden dunkt me. Er is immers ook veel concurrentie uit andere internationale hoeken. Laten we vooral ook vriend Alex Knittel niet vergeten. Met typisch Duits fingerspitzengefühl wist hij als een ervaren Duitse BMW met 500.000 km op de teller de laatste keer de 2e plaats te halen. Zeker iemand om rekening mee te houden, áls hij meedoet.

Voorbereiden voor Playa de Chacon

De voorbereidingen voor de trip verliepen weer routinegetrouw. Eerst maar eens inventariseren wie er allemaal zin hebben om mee te gaan. Bert en Gerrit hoefden er niet lang over na te denken, maar het supertrio van 2011, Joep, Johan en Henk hadden twijfels en/of andere plannen. Eigenlijk ook wel logisch als je nog steeds aan het nagenieten bent van vissen boven de 220 cm met een gewicht tussen de 70 en bijna 100 kilo!!
Alhoewel de trip met 3 personen ook zeker doorgegaan zou zijn, hadden we natuurlijk ook nog Thierry. Thierry die eerder vlak voor vertrek van een van de delta-trips door omstandigheden moest afhaken. Zonder na te denken was zijn antwoord direct volmondig ja! Het 2012 team zou dus uit 4 personen bestaan. Ook wel het maximumaantal voor één visplek, anders moet er gesplitst worden.
Men spaarde weer driftig op de vis spaarrekening die nog steeds openstond. De huurauto werd weer vooraf besteld, met Angelique werd een vrije periode begin juni afgesproken, Ryanair vanaf Bremen naar Girona werd betaald (duur!!, vooral vanwege de kofferprijs) en meer van dat voorbereidingsgedoe, ach, geheimen of vervelende toestanden zijn er mbt de organisatie gelukkig niet meer. Wel moest ik de heren er vroegtijdig op wijzen dat de paspoorten of id's bijna verlopen waren, wat resulteerde in nieuwe mails met scans van gelukkig tijdig geupdate reispapier.

Hé een EK

Ineens drong ook tot ons door dat de visperiode synchroon liep met het voetbaltoernooi van onze Hollandse jongens, de EK 2012, waarbij iedereen dacht dat we hoge ogen zouden scoren. Daar moest dus iets voor geritseld worden. Geen probleem voor Thierry. Een tv met satellietaansluiting was er wel, er moest alleen een digitale ontvanger met ontvangstkaart komen om Nederlandse tv te kunnen zien, of in ieder geval een zender waar alle voetbalwedstrijden op uitgezonden zouden worden.. Thierry, onze tot Nederlander genaturaliseerde Fransoos, ritselde dat wel, zoals hij later zoveel zou ritselen. Al snel kreeg hij de bijnaam MacGyver van ons, de tv held uit de serie die altijd met weinig materiaal het opperste rendement wist te behalen.

WE gaan weer

Voor we er erg in hadden was het zo maar weer juni en vertrokken we zoals we al jaren vertrokken. Dus diep in de nacht, veel koffie, veel gegaap, kriebels in de buiken, hebben we niks vergeten, paspoorten bij ons, tickets uitgeprint, broodjes voor onderweg, genoeg cash, pinpas mee, creditcard mee, tomtom mee. Op naar Bremen!
Gemakkelijk parkeren toch in Bremen, zoals altijd en voldoende plaats met een prima parkeertarief. In de vertrekhal van Ryanair was het zo vroeg in de ochtend al flink druk, vreemd. We zagen het al snel. Er zouden ook een paar vluchten richting Oosten vertrekken, Estland, Letland enzo. De barman had het maar druk, er werd al flink alcohol genuttigd, zeg maar gezopen om het leven. Ook opvallend dat de (vooral jonge) dames de ene na de andere borel in het keelgat goten. Tsjonge, konden wij nog wat van leren. Onze magen verdroegen zo vroeg alleen nog maar koffie, dat kwam later wel weer goed.
Ook deze keer geen priorityboarding, maar er was plek zat in het vliegtuig. Voor we het wisten zaten we zo maar weer in Spanje.
Wijs geworden door het verleden haalden we nu de truc met de huurauto uit. Je moet je voorstellen dat verhoudingsgewijs veel medepassagiers een huurauto hebben geregeld, natuurlijk bij de goedkopere verhuurders. Iedereen, zodra ze hun koffer hebben, rent vervolgens naar de desbetreffende balie. Door al het papierwerk duurt het dan een eeuwigheid voor je aan de beurt bent. En nu de truc. Van tevoren werd goed uitgelegd welke koffer ik had. Die met dat paarse lintje. De boys namen dan mijn koffer voor hun rekening, terwijl ik bijna rennend naar de autoverhuurbalie vloog, links en rechts concurrenten vloerend (dit alleen in gedachten, want ik heb natuurlijk een hartje van goud). Bingo! Als 2e aangekomen, niet slecht! We hadden de sleutels binnen een mum. Op naar Caspe, of beter gezegd, ons vertrouwde huisje in Play de Chacon.

Gerenoveerde kade in Mequinenza

Onderweg uiteraard weer stopen in Mequinenza. Voor een hapje en een drankje én zoekend naar de sporen van die 2 sneaky Duitsers die met een zak vol babywaller onder de bloes (waller is Duits voor meerval) Genesis pleegden: "In den beginne schiepen H&H (ik noem ze maar Heinrich en Helmutt) de grondbeginselen voor het meervalparadijs....".

Zijn ze hier langsgelopen? Vraagt Thierry zich af...

Dorstig weer in Spanje

Ijsgekoelde glazen, heerlijk!

Snel de boodschappen doen bij de vertrouwde orang utang supermarkt en op naar ons huisje. Onderweg al ff met Ron gebeld dat we er al bijna aankwamen.

 

Zo, de buit was weer binnen. En nu snel naar het huisje om de kamers te claimen, de koffers uit te pakken en een lekker biertje te snoepen. 

Ron was al aanwezig en we kregen Lee ook nog even op visite. We hebben overigens nog wel ff gebeld naar het thuisfront, om aan te geven dat we deze keer heelhuids en zonder deuken waren aangekomen.

De visfamilie

 Morgenvroeg (niet té vroeg) zou de eerste visdag weer gaan beginnen. Heerlijk!!!

2011 - 6 Een monsterlijk jaar in Caspe, het kan nog monsterlijker

Afsluiting van het vissen in 2011

In mijn vorige blog had ik het er al even over. Het verzadigingspunt dat bij sommige vissers optrad. Het was mooi geweest zo. Er was zo'n beetje alles gevangen wat men vooraf stiekem in gedachten had. Wat wil je dan nog meer. Bij groep 2 begon de volgorde daardoor onbelangrijk te worden. Wie het dichtst in de buurt van een piepende, krakende of buigende hengel stond greep 'm. De diehards van team 1 bleken echter nog steeds vatbaarder voor de effecten van het woekerende reuzevisvirus en streden dapper in de afgesproken volgorde door.
Wel was de laatste dagen goed te zijn dat de scherpte op vangen concurrentie kreeg van meer interesse voor de bijzaken. Hierdoor kwam er ook meer ruimte voor experimenteren. En de inmiddels opgebouwde jarenlange ervaring hielp daar ook bij mee. Maakt het verschil als je op de karper met 1 of 2 pellets vist? Gaan we diep in de geul of tegen de schuine onderwand? Pakken ze liever pellets of inktvis? Helpen sommige toevoegingen (Ron had verschillende lokmiddelen mee waar het aas mee ingesmeerd kon worden). Wat als je heel gericht op de visplaats voert met in water oplosbare pelletnetjes (ja, die dingen bestaan en Ron had ze natuurlijk ook bij zich), haakt een karper zich altijd zelf of helpt een flinke tik (nee dus, niet doen dat ferme aanslaan, zorgde voor menige teleurstelling) enz enz. We leerden tijdens een biologieles van Ron zelfs het verschil te zien tussen een mannetje en vrouwtjesmeerval (ja, ook mannetjesmeervallen, zeker de grotere exemplaren, hebben zowaar piemeltjes). Ron moet wel eens tureluur zijn geworden van die vele vragen, maar dat kon je niet aan hem merken. Geduldig werd alles uitgelegd.



Waar we na al die jaren in ieder geval geen verstand van leken te hebben was Spaans bier. Gerrit had, omdat hij het niet erg vond om te rijden, Amstelbier gekocht waar met grote cijfers 0.0% op stond. Ach en bij die warmte is een koud biertje toch wel erg welkom. Die middag trok Gerrit de eersten open. Mmm, valt me niet tegen. Doe mij ook eens een slokje, vroeg ik. Het smaakte inderdaad niet gek. Maar het Bucklergevoel zorgde er tussen de oren voor dat het spul door mij alsnog als paardenzeik bestempeld werd, snel een San Miguel. Het maakte Gerrit niet uit.
Die middag, Gerrit trok vrolijk het 3e blikje open, vingen we nog aardig. Ron was even buurten bij groep 2, maar wij opereerden als een geoliede machine. Zelfs de lijnen werden, met oog voor detail door Gerrit, met de motorboot weer op de juiste plaats uitgezet, althans in het begin. Plop, blikje vier (of was het al 5?). Toen Gerrit op een gegeven moment vrolijk begon te zingen toch maar even een nadere inspectie van het blikje. Waar die 0,0% op sloeg weten we nog niet (een cursus Spaans zou niet verkeerd zijn), maar qua alcoholpercentage bleek het een ferme special van Amstel te zijn. Maar liefst 8.5% !!!! stond er in hele kleine lettertjes op. Uiteraard ging Gerrit aan de cola en dat 6e blikje was natuurlijk voor mij, proost!

Even buurten bij team 2, want daar was actie. Joep, die op de dubbel zat (althans dat vonden Johan en Henk, die hun echte monsters al op het droge hadden), was net weer aan het vangen. Geen hele grote op de karperhengel, maar, aan het felle beuken te zien, opnieuw meerval.

Niet meer meten of wegen deze? vraagt Ron (want de klant is immers koning). Ach, zo'n "ukkie" (vang maar eens zoiets in Nederland, dan haal je de krant! Stelletje verwende nesten) kon er direct wel weer in.

Ron ging even met de boot naar de naburige gidsen. Even bijkleppen. Vangsten en tips uitwisselen. Waar bijten ze op? Pellets of inktvis? Altijd informatie verzamelend om zijn vissers van dienst te zijn voor nog meer en nog groter. De 2 breedgeschouderde Nederlanders waren overigens die ochtend vertrokken. Wel lullig dat ze "vergeten" waren om nog 2 zakken pellets met Ron af te rekenen. Ach, zij Ron, heb hun gegevens wel, komt later wel goed. De kerels, dus zonder gids, hadden slechts een fractie gevangen van onze aantallen en groottes. Kan me voorstellen dat je dan met een zure kop de auto weer in stapt en gefrustreerd (mede door de opdringerige Engelsen) eerder dan gepland richting Nederland blaast, want ze waren hier met eigen vervoer.

Na een tijdje in kamp 2 te hebben gebivakkeerd, liep ik langzaam weer terug naar het kamp van team 1. Inmiddels zou ik zo'n beetje wel weer aan de beurt zijn. Halverwege ving ik de discussie tussen Joep, Johan en Henk op. Pak 'm nou maar, toe nou maar. Dit is een grote, kijk eens hoe die hengel klapt. Met enige tegenzin liet Joep zich toch overhalen, in de veronderstelling opnieuw een kleintje te pakken. Joep, zelf zeker niet de kleinste, werd simpelweg richting water getrokken, niets aan te houden. Ik keerde me weer om en begon de dril te filmen. Ook nu, vanwege de vervelende 100 MB grens, heb ik 'm in stukken van 2 minuten moeten knippen. Hij is echter daardoor niet minder spectaculair.

Wat Joep aan de hengel heeft hangen heeft is nog onduidelijk, maar dit ie niet weer een exemplaar van "maar" een meter heeft hangen, is wel duidelijk. De slip is bijna dicht, maar met speels gemak jakkert het monster de lijn van de molen.
Vanwege de afwezigheid van Ron breekt er wel even lichte paniek uit bij sommigen in kamp 2. Anderen hebben er genoeg vertrouwen in dat de vis wel eigenhandig op de kant komt. Even lijkt Joep 'm kwijt te zijn en valt de lijn met een klap stil. Toch blijkt ie gelukkig nog te hangen. Kennelijk heeft de vis bedacht om om te keren en kan Joep wat lijn pakken.

Denk je vat te krijgen, is het omgekeerde het geval. Niets lijkt deze draak tegen te kunnen houden. Pakt Joep een meter, trekt hij er weer 2 van af. De wind jaagt door de ultrastrakgespannen lijn. Hij lijkt dwars door de andere lijnen te jakkeren, maar het valt gelukkig mee. Omdat de vis nu ongestoord lijn blijft pakken, wordt in goed overleg besloten de slip toch nog een zetje strakker te zetten. Meer kan nu echt niet meer, anders dreigt breuk.

Joep begint 'm nu toch wel een beetje te knijpen. Hé, waar is Ron nu toch. Daar heeft hij toch wel meer vertrouwen in dan die amateurs zo links en rechts om hem heen. Een nieuwsgierige Engelsman die ziet dat het een best beest is, wordt nog om advies gevraagd. Joeps vraag is serieus en verwacht een serieus antwoord. De Engelsman grijnst alleen maar terug met een houding van je vangt 'm maar lekker zelf vriend.

Ook Johan wordt nu toch wel nerveus. Dit is serieuze business en het wordt Joep ook zo gegund. Missen is geen optie. Hij loopt richting team 1, waar vandaan de tamtam al richting Ron is gegaan. Ondertussen begint Joep eindelijk toch enigszins vat op het monster te krijgen, hij kan een beetje lijn pakken.

Gelukkig! Daar is de echte meervalkoning gearriveerd en rustig als altijd wordt deze big papa binnen gedirigeerd. Er is nog steeds verzet en de grond wordt flink omgewoeld. Hij lijkt fors!
Meten en wegen. Toch ook meer dan 2 meter? Makkelijk! Qua lengte is ie net een paar millimeter korter dan de 224 van Johan, waardoor we het "slechts" op 223 cm houden. Maar wat een onvoorstelbaar gewicht. Net geen 100 kg. De wijzer blijft steken op 191 pond, tis toch niet te geloven....Ook Ron is zichtbaar blij en vooral ook blij voor Joep. Het zoveelste record deze week dat sneuvelt. Een prachtig cadeau zo op de laatste dag.

En nu nog even het showen van de prachtige meerval. In omvang verreweg de grootste die er ooit binnen ons klupje gevangen is. Johan lengtekampioen, Henk staartjeskampioen en Joep megagewichtskampioen. Team 2 is niet 1, niet 2 maar 3 dubbel kampioen geworden. Let vooral op het slapstickachtige gedoe met de vis, het is een lust voor het oog.

Hier nog wat sfeerplaatjes.

191 pond!

Alleen niet te tillen en wat is dat staartje glibberig

Team 2 met 3 vissen boven de 220, niet te geloven

The beauty and the beast (wie is wie?) en wat kan Ron ook sexy kijken...

2011 finito

De dag en daarmee ook deze visvakantie kwam ten einde.

Het was geweldig, het was fantastisch, het was supergezellig, iedereen brak één of meerdere keren zijn record.
Voor sommige vrienden was dit de gelegenheid om een verzadigingspauze in te lassen. Voor anderen, waaronder natuurlijk ik, een stimulans om weer verder te gaan. Op naar de voorbereidingen van 2012 en natuurlijk bij Ron, dat stond op voorhand al vast.

Rest mij nog een compilatie te plaatsen met wat fraaie sfeerbeelden. De muziek (ik durf dat eigenlijk nooit) heb ik gemaakt met de Ebro en alle Ebro voorvallen van 2011, waaronder de botsing in de buurt van Caspe, als inspiratie. Ik heb, hoe kan het ook anders, het nummer "Angelique" genoemd. Zij is tenslotte onze redder in nood na het ongeval én, gelet op alle zeer prettige mailwisselingen, veel meer dan dan.

OP NAAR DE 2012!!!!

2011 - 5 Een monsterlijk jaar in Caspe, Wat is lang (deel 2)?

Natuur

Vale gier

Als je zo een tijdje in de Spaanse rimboe zit, krijg je tussen de bedrijven door van alles te zien. Leuk is ook dat Ron daar in de loop van de jaren oog voor heeft gekregen en je daar, als je geïnteresseerd bent, ook op wijst. We hadden onderweg, niet heel ver van onze visplaats, al een dood schaap gezien en dat bleef niet onopgemerkt. Ver boven ons, kwamen de zwarte stippen al rondcirkelend steeds dichterbij. De vliegende deuren, want ze zijn vrij groot, werden in een groep van een stuk of tien steeds herkenbaarder. De vale gier dus. Klapperen met de vleugels doen ze bijna niet. Ze maken handig gebruik van de thermiek die vanaf de Ebrowand omhoog stijgt. Zweefkampioenen zijn het die soms zo ver vliegen om eten te vinden, of beter gezegd zweven, dat ze een paar jaar geleden zelfs in ons land zijn gesignaleerd.

Wauw een wouw!

Naast de gier heb je nog een rover die we daar regelmatig gezien hebben, de rode wouw. Iedere morgen rond dezelfde tijd deed hij zijn rondje. Je kon bijna je klok er op gelijk zetten. Prachtige vogel, gemakkelijk te herkennen aan zijn gevorkte staart en veel lager vliegend dan de gieren.

Watervogels zie je niet. Ook wel logisch, want alles wat leeft in of op de Ebro wordt simpelweg opgevreten.

Naast de vele vogelsoorten zie je ook diverse in het wild levende landdieren. Op de rotswanden aan de overkant trokken regelmatig wilde geiten langs. Prima klimmers die beesten.

Zoek de geit. Er staan er 2 op.

Ingezoomde geit

De schutkleur die ze hebben laat ze volledig opgaan in de achtergrond van de bergwand. Pas als ze bewegen zie je ze.


Tegen de avond toen we terug gingen stond ie ineens midden op de zandweg. Wij stoppen. We waren verbaasd dat ie bleef zitten. Stom, zowel de spiegelreflex van Bert als mijn filmcamera waren diep opgeborgen in de tassen, zoiets verwacht je ook niet. Intussen bleef hij hongerig (dachten we) naar ons loeren. Je zag de grote oren als antennes onze kant op gericht. Zag hij ons als prooi? We kregen zowaar een roodkapje-gevoel. Wat een mooi beest. Toen we eindelijk de film- en fotocamera in positie hadden liep Bor de bebossing in. De grote witte pluim aan de achterkant van zijn staart was nog net goed te zien (zie film, heb dat laatste stuk, waar het levensbedreigende beest daadwerkelijk nog even op staat er een paar keer opgezet).


Bij het huisje aangekomen lieten we Ron opgewonden de beelden zien. Ah, de Spaanse vos. Komt daar regelmatig even kijken. Eet vooral hazen en konijnen die er genoeg zitten. Huh, vos? Maar die zijn toch rood en veel kleiner? In Spanje dus niet. En wij maar denken dat we vanwege levensgevaar maar beter in de auto konden blijven. Bor werd dus Lowieke.
We hebben hem later nog verschillende keren gespot.

Verder met onze core business, het vissen

Alhoewel de vissen qua aantal niet meer zo groot waren als in het begin van de week, bleven we toch regelmatig vangen. Johan voelde zich een dag niet helemaal je van het en pauzeerde even. Hij bewaakte het huisje, lag veel in bed en gaf de poes veel aandacht.
Gelukkig was hij er de volgende dag, nog een beetje grieperig en een snotkop, weer bij en was in kamp 2 ook prompt aan de beurt.
Deze keer werd een van de hengels niet beaast met de brokken, maar met inktvis. Ja, die inktvis. Als je 'm vers koopt in de supermarkt, is het eigenlijk nog niet helemaal geschikt. Het is beter om 'm een paar dagen buiten de koeling te leggen en de laatste uren even flink te laten zweten in de zon. Het gaat dan een beetje bederven en gaat paars-rood verkleuren. Het meurt dan als een ferm bezwete harige oksel die een maand niet gewassen is en al tekenen van zwam vertoont. Reken maar dat dat een behoorlijk geurspoor in het water geeft, en ja, daar houden meervallen van.


Een flinke aanbeet op de meerval en Johan was er bij, wat vissen betreft was hij weer scherp. Hangen weer! De dril viel mee en omdat ik van kamp 1 naar 2 kwam aangehold, miste ik daardoor dus het meeste van het eigenlijke vangen. We pakken de draad op (zie film) vanaf het moment dat de vis net op de kant ligt.

Toen Ron gemeten had wilde Johan het eerst niet geloven. De 222 van Henk was al fantastisch, maar dat hij dit geweldige record nog zou overtreffen....Nog maar eens meten, het klopte toch echt.
De vis was wel flink slanker dan die van Henk. De weegschaal gaf 141 pond aan, dus 30 pond lichter dan die van Henk. Maar waar hebben we het over. Vissen van 70 kilo en 85 kilo. Tis toch niet te geloven.
Vissers van links en rechts kwamen jaloers de buit bekijken, waaronder een sympathieke Belg. We wisselden nog wat ervaringen met hem uit en zouden hem later, ik had dit al in een van de eerdere blogs beloofd, nog terugzien.
Maar eerst, showtime voor onze Johan. Tja, wat is lang!

Tis echt 224 cm!!

Ruim 140 pond

Daar verdwijnt een kind in....

Ondertussen ging het vangen in kamp 1 gewoon door

Weliswaar geen 222 of 224, maar het vangstplezier was er niet minder om. Onderstaand nog wat sfeerplaatjes.

Duidelijk is te zien dat de koppen al flink bruiner zijn dan in het begin van de week.

Karpers tot een lengte van 113 cm, het kon niet op, alweer een blauwe plek in de lies.

 

Meervallen, karpers, record na record werd gebroken. 
Voor de één is dit een extra stimulans op stiekem na te denken over een trip in het jaar daarop, voor de ander is het een soort van verzadigingspunt. Beter als dit wordt 't niet en ik ben er nu klaar mee, wat een fijne herinneringen. Allemaal heel verklaarbaar, logisch en gerechtvaardigd, iedereen heeft gelijk. 
Los daarvan moet je toch aardig sparen om iedere keer zo'n bom duiten op tafel te leggen. Geld dat je ook aan je vrouw, kinders, familie en weet ik veel kan besteden.

Party time, namens de mannen van kamp 2

Terug in ons huisje begon team 1 zich toch wat onderdanig op te stellen. Zowel Johan als Henk boven de 220, ongelooflijk!
Zin in koken hadden we niet, alhoewel Joep, die zo nu en dan een heerlijke smaakvolle maaltijd op tafel toverde aangaf best wel iets in elkaar te willen flansen. Niks dervan. We halen wel wat op.
Zin in alweer shoarma hadden we niet, maar we hadden gezien dat de bekende tent in Caspe ook lamsvlees, kippevlees, rundvleesreepjes, gecombineerd met gefrituurde aardappelschijfjes en sla op de menukaart had staan. Ja, doe me die maar gaf team 2 aan, verzin maar wat lekkers behalve shoarma.

Team 1 dus, Gerrit, Bert en ik, in de auto naar Caspe. Bij de rotonde rechtdoor en een parkeerplekkie vinden. Men herkende ons inmiddels al en het was er gezellig druk. Alle buitentafeltjes waren bezet, maar niet getreurd, dit werd vlot vanuit binnen verholpen met een extra tafeltje en stoelen, zodat we onder het genot van een lekkere pot bier op onze bestelling konden wachten (niet om gevraagd, stond er zomaar).
Aan de bar binnen zaten twee hele donkere jongens samen te genieten van 1 flesje bier, zie je vaker in Spanje. Ach, we waren toch goed gemutst dus kregen de beide knapen ook een gele gluiper van ons. Onze Belgische vriend was binnen druk aan het praten met een aantal Engelse gidsen, zodat we verder aan hem, afgezien een hallo en het opsteken van de hand, geen aandacht hebben besteed.
Het weer was weer geweldig, het biertje smaakte heerlijk en het bestelde eten werd in de open koken met veel gevoel bereid. Ineens kwam een van de obers met een uitgebreide schotel aanzetten. Hoezo een schotel met extra vlees. We hadden toch meeneemgedoe besteld? Binnen zagen we dat men druk verder ging met onze bestelling, dat zou dus wel goed komen.
Natuurlijk!! Riep Gerrit. Dit komt van die twee knapen aan de bar. Het is in die culturen gebruikelijk dat je dan iets teruggeeft en het is een belediging als je daar geen gebruik van maakt...
Gelet op de blik in z'n ogen geloofden we Gerrit direct. Er lag aan bestek alleen een vork, mes en lepel, dus gaven we aan de ober aan dat er nog 2 vorkjes bij moesten komen, was geen enkel probleem. Er werd druk geprikt in het vlees. We mochten onze gastheren uiteraard vooral niet beledigen, stel je voor. Uiteindelijk waren er slechts nog wat gerafelde blaadjes sla en wat verkoolde aardappeltjes over en op dat moment werd aangegeven dat de bestelling klaar was. Mooi, we knikten nog eens vriendelijk naar de mannen aan de bar. En daar kwam Polleke. Het leek hem gezellig om samen met die Ollanders nog even bij te kleppen, terwijl hij z'n bordje leeg at.
Bordje leeg at? Bert, Gerrit en ik keken elkaar aan, terwijl Pol beteuterd naar zijn bijna lege bord keek. 
Ons eten was klaar en snel gingen we er van door. Niks cadeau van de barmannen, het bleek voor de Belg te zijn.....
We zwaaien nog een keer en proesten het uit van het lachen. De volgende laatste dag weer vissen.

2011 - 4 Een monsterlijk jaar in Caspe, Wat is lang (deel 1)?

Wat is lang?

Tja, wat is lang en vinden we lengte eigenlijk wel belangrijk? En wie is "we"?

Australische wetenschappers, (bron: nu.nl , zoiets verzin je niet) hebben met behulp van een computermodel berekend bij welke penislengte het mannelijk lichaam het meest aantrekkelijk wordt gevonden door vrouwen.

Vrouwen ervaren volgens het onderzoek de meeste aantrekkingskracht bij een penis die in slappe toestand een lengte heeft tussen de 12,8 en 14,2 centimeter.

Lichaamslengte (hoera) en postuur (dubbel hoera) zijn echter veel bepalender dan penislengte bij de beoordeling van een mannelijk lichaam door vrouwen (en dat is voor de meeste kerels maar goed ook). 

Maar ja. Hoe kom ik hier zo op. Zoals je in de blogs hebt kunnen lezen vinden we bij karpers het belangrijkst hoe zwaar deze zijn. Wie het meeste gewicht heeft is de karperkampioen, ongeacht of de lichtere nummer 2, net een centimeter langer is. Voor meerval daarentegen geldt eigenlijk voor Nederlanders het omgekeerde. Hoe langer hoe beter, het gewicht komt eigenlijk op de 2e plaats. En dit weer in tegenstelling tot de vele Engelsen die in Caspe vissen, want zij vinden bij zowel de karpers als meerval het gewicht het allerbelangrijkst. Frappant toch? Weer wat geleerd. En wat dat eerste onderdeel van deze blog betreft, er is er vast wel iemand die dit weekend stiekem een rolmaat pakt (ha ha).

Terug naar het vissen, want daar gaat de blog tenslotte om. Die vis van Henk. Maar liefst 2 meter tweeëntwintig, 2 2 2 !!  Echt monsterlijk. Mijn record van 206 cm, stammend uit 2005 in de delta bij Roned, waar we het dus 6 jaar mee moesten doen (en ik heb een grote mond, dus ik heb 't vaak genoemd) werd verpulverd. Of ik dat erg vond? Ach, welnee. Als iemand in de groep dit gegund was, was het wel onze Henk. Maar toch vond hij 't geen echte vangst, want hij zat in het staartje. So what. Nog moeilijker! Met dank aan de uitstekende coachende Ron kwam ie prima op de wal.

Meer vis

En ook de volgende dagen bleven we vangen. Record na record werd gebroken. De ene karper was nog niet gevierd of de andere werd al weer geschept (proost!). Het begon al bijna te wennen... (ik kom hier later op terug).

Mooie voor Joep

Mooie voor Gerrit

Mooie voor mij

Mooie voor Bert

Alweer een mooie dril voor Bert

Een hele mooie 45 ponder voor Bert, opnieuw een record voor hem

Toch heel leuk aan de karperhengel

Zoals aangegeven waren de groepen inmiddels gesplitst in groep 1 en groep 2. Vis zat er overal maar alweer kenmerkend voor onze methodiek, wij vingen wel en de buren minder dan de helft.

Heel apart wat Johan weer wist te flikken. Een karper op de meervalhengel en een heeeeleee beste meervaljoekel op de karperhengel. Dat is toch wel even andere koek. Veel lichtere hengel en vissen met nylon in plaats van, laat maar zeggen, kabeltouw.
Los van alweer de prima begeleiding door Ron "hengel omhoog, slip strak, nu naar achteren, draaien, draaien" etc, had Johan een ultrarelaxte houding. Mister cool himself! Later meer over Johan, da's een verhaal apart.

  

De week kabbelde door, wij hadden onze plekken met deze lage waterstand goed geclaimd (men durfde ook niet dichterbij die lawaaierige reuzen te komen, de kleinste van het stel is rond 185 cm, de grootste 200 + én we waren met z'n 6-en, Ron, verreweg de allerkleinste (165?), niet meegerekend), en toen kwam het Engelse busje. Kennelijk een collegagids van Ron, want men groette elkaar. Met een bloedgang scheuren over de gortdroge bovendijk, zodat wij weer de volle laag zand te happen kregen en maar stoer doen tegenover de meegebrachte vissers. Na kort even met elkaar gesproken te hebben ging het busje met een rotgang door, alweer zand. Later die dag deed meneer Engelsman, hij had de vissers ergens verderop langs de Ebro gedeponeerd, hetzelfde op de terugweg. Ineens een harde knal. We hebben ons bescheurd over het halverwege verloren uitlaatsysteem. Eigen schuld, dikke bult. Met veel lawaai en er met de achterbanden overheen rossend, kwamen ze luid scheldend, want kunnen die lui tieren zeg, tot stilstand. Na het metaal, of de resten daarvan te hebben ingeladen, reden ze knallend en pruttelend, nu veel langzamer, verder. Voor de rest van de dagen waren ze gelukkig wel genezen, lekker peuh!

Later in de ochtend alweer een busje Engelsen. Tja het was moeilijk plaatsen vinden met deze waterstand. Hier even stoppen, daar even stoppen, maar overal te dichtbij andere vissers die hun posities al tactisch en breed vissend geclaimd hadden. Dit ging door totdat de gids besloot niet ver van de 2 Nederlanders aan onze linkerkant te gaan zitten. Bedenk dat je vanuit je plek vist met een waaiersysteem. Hengels links van je uitgezet, hengels voor en hengels rechts van je, zoals gezegd een waaiervorm. De Engelsen wilden ook conform dit systeem vissen. Hier een lijntje uit, daar een lijntje uit en voor je wist zaten ze vreselijk te kloten met de lijnen van onze Hollandse collega's. Dan maar een stukje naar links. Opnieuw in de Hollandse lijnen, de irritatie nam toe. Op een gegeven moment zaten de Engelsen te vissen op de zuur verdiende Nederlandse vissstekken en dit gaf natuurlijk bonje. Eerst nog enigszins fatsoenlijk, maar toen de Engelsen niet thuis gaven, steeds agressiever. Onder het genot van een zwart blikje ff stangen: "Dat kunnen ze toch niet maken? Ik zou het niet accepteren, ja, dat heb je met die Engelsen, nou ik wist het wel...." en zo gingen we maar door, eigenlijk heel gemeen, maar wél heeeeeel leuk! Ron probeerde nog te sussen en speelde een bemiddelende rol, maar onze bemoeienis hielp (sorry Ron) averechts. De sfeer werd grimmiger. "Als je niet opzout, trek ik je kop er af". Mmmm, dachten we (slokje bier), dat moest maar niet, want gelet op de forse spieren (het waren dus van die breedgeschouderde kale sportschoolknapen), zouden ze een eind komen bij die tengere Engelsen. Over koppen gesproken  De koppen van de beide westerlingen werden steeds roder en roder. Eerlijk gezegd, wat de Engelsen flikten kon ook niet door de beugel en gelukkig kwam het niet tot een handgemeen, want daar waren we beslist, als vissers onder elkaar, tussen gesprongen. Wel moesten de Engelsen nieuwe onderlijnen aan de hengels knopen aangezien de Hollanders met het schuim om de muil hun boot dwars door hun lijnen hadden gevaren (we lagen dubbel). Om 't niet helemaal uit de klauwen te laten lopen speelden we vervolgens de onschuldige mediator, waarna met zoveel Nederlands overwicht het Engelse kamp eieren voor z'n geld koos en vele meters naar links verschoof. Wat een vermaak, wat een zinloos gedoe, maar wél lachen. Los daarvan, chauvinistisch als we dan toch zijn, laten we onze 3-kleur niet zitten, ha ha. Nederland - Engeland 1-0.

Verder was het allemaal weer geweldig. Deze dag had team 1 het meeste gevangen.

Als troost voor team 2  gingen wij iets lekker scoren in Caspe (even geen Chinees maar een shoarma-achtige maaltijd) met een heerlijk ijskoud biertje in een bevroren bierglas. Heerlijk!!! En zo eindigde er alweer een fantastische dag, morgen weer kijken wat lang is?

Overigens, deze eettent komt later nog in het nieuws als ik het lot van een Belgische visser vertel.

Honger

De volgende ochtend, na alweer een hele gezellige avond weer op tijd naar het water. Tja, maar wat is op tijd. Luie donders waren we. Geen vrouwen betekent extra lui (ja mannen tis helaas zo). Dus wel de koelbox tot aan de rand toe vol, da's het belangrijkst, maar slechts een zeer karig tot geen ontbijt deze keer. 

Na enkele uren vangen, was het even een iets mindere periode aan het water. Dat ritme zat er bij de vissen simpelweg in. Ze bijten ongeveer van 9 - 1130, doen even een dutje en krijgen rond 1430 weer trek tot 1730. 's Nachts wordt er verhoudingsgewijs duidelijk minder gevangen. Dus een rustpauze voor de geschubde vrienden. Tussen de middag begonnen de magen flink te knorren. Gerrit en ik, we zaten toch niet op de dubbel oid, boden aan om iets lekkers in Caspe te halen. Prima idee, vond iedereen. We kwamen terecht bij dezelfde shoarmatent als waar we eerder met elkaar hadden gegeten, want je kon alles wat ze serveerden ook als meeneemmaaltijd bestellen.

We hadden die avond daarvoor al gezien dat ze ook een soort vleesrollen met groente hadden, leek ons prima als middagmaaltijd, én gelet op de vele verse groente, nog gezond ook. Helemaal goed. Heerlijk zo'n ijsglas uit  de vriezer gevuld met serveza. Gerrit een colaatje. 

Op de terugweg, langs de weg nog dicht bij Caspe stond hij. Een prachtige kerel met de duim omhoog te liften. Pikzwart, 2 meter lang, 2 meter breed en een glimlach van hier tot Tokyo. Hij leek zo uit een film te zijn gestapt. Wij stoppen natuurlijk. Waar moet je heen, where must you go? Hij sprak alleen Frans. Met ons steenkolen-Frans kwamen we er met veel handgebaren achter dat hij naar Chiprana en de fabriek van Del Monte wilde. En daar kwamen we toch vlak langs. Wat we hier in hemelsnaam deden. Vissen natuurlijk. Zaten hier vissen dan? In zijn thuisland zaten ook vissen, alleen was dat erg gevaarlijk vanwege de vele krokodillen. Mooie kerel met mooie verhalen (zo lang hij langzaam sprak en we het konden verstaan).
Je ziet in en om Caspe allerlei verschillende nationaliteiten uit zowel Azie als Afrika. Er is immers ook veel handwerk te verrichten in de vele boomgaarden en kassen. Een wereld van verschil. Gelukkig geen krokodillen in de Ebro. We hebben hem afgezet bij de rotonde van Chiprana en met grote zwaaien nam Kunta Kinte afscheid van ons.

Onderweg op de zandweg keken Gerrit en ik nog even wat de maximum snelheid van de auto was (snel dus) en we kwamen gelukkig toch weer heelhuids maar met een half versleten vering bij de boys aan. Het smaakte heerlijk, dus voor herhaling vatbaar. De buikjes zaten voorlopig weer vol.

Alweer vis

Net terug was Gerrit al weer aan de beurt voor de meerval...., wat een feest!

Deze net geen 2 meter vis, bracht de extase in groep 1 tot nog hogere waarden.

Mooie vis

Gerrit test z'n spierballen

In groep 2 was het even rustig. Henk kwam even op visite en vertrok heel sneaky naar de tent van Ron die iets hoger op de wal deels in de schaduw stond. Prachtige plek om even een dutje te doen, want, zoals ik al eerder aangaf, van vissen word je moe en zeker als je exemplaren vangt van over de 2 20.

Even de oogjes toe

Lang kon Henk niet maffen, want daar loeide alweer een pieper van de karperhengel. In volle vaart werd de lijn van de vrijgestelde molen getrokken. Mijn beurt. Rustig oppakken, vrijstelling er af door even te draaien, niet te wild aanslaan (ze haken zich meestal wel zelf) en hangen. kromme hengel.
Flinke weerstand. Maar op een gegeven moment voel je wat er hangt. Karper maakt lange runs, terwijl meerval beukt met harde tikken. Toch, als je denkt het systeem door te hebben, word je weer verrast door een karper die zich voordoet als meerval en omgekeerd. Bij dit exemplaar was dat niet het geval. Fraaie lange runs en daarna proberen weer lijn te pakken en de vis te sturen, zodat hij geen gevaar vormde voor de andere hengels. Lastig bij deze, hij was daar simpelweg te groot voor en had eerder mij onder controle dan omgekeerd. Dan geldt, geduld! Niet te wild, niet te graag binnen willen halen, echt, hij wordt vanzelf moe. Je merkt dan ook dat je er steeds meer kijk op krijgt, dat gold voor iedereen, zodat je ter verhoging van de sport en het vermaak ook een beetje met de slip kunt spelen. Het voordeel daarvan is ook dat de vangst, dus het vermaak, langer duurt. En wat heb je er aan dat je zo'n mooie vis z'n kunstgebit uit z'n muil trekt..
Bij deze ging alles volgens het boekje.

We zijn er bijna

Kijk eens naar die enorme hoge rug

De dag liep alweer ten einde, de rommel werd opgeruimd, het kamp werd nachtklaar gemaakt. Ron was het haasje deze keer en moest blijven om op de spullen te letten. Want je weet maar nooit. Soms verdwijnen er complete boten......(of niet Alex).

2011 - 3 Een monsterlijk jaar, Het staartje van Henk

Uitgeslapen

Uiterst voldaan stapte groep 1, met een al bijna roodverbrand neusje, in de auto huiswaarts. Deze,  laat maar zeggen wakkere groep, had aan het einde van de dag eerst samen met Ron het kamp opgeruimd, nog een laatste biertje (colaatje voor de driver) aan het water gepakt én uiteraard getoast op deze unieke dag met record na record (karperrecords voor Gerrit en mij, meervalrecord voor Bert).

Maar waar was groep 2, zeg maar de uitslapers, gebleven? Onderweg naar huis zaten we te speculeren wat er loos zou zijn.

Bij thuiskomst kwam de aap uit de mouw. De heren hadden inderdaad eerst nog eens fors liggen knorren, maar toen toch een poging gedaan om ons te vinden. En ja, dat was een lastige. Eenmaal van de grote weg af kom je rechtsaf op zandwegen met allerlei splitsingen waar je je oriëntatie al snel kwijtraakt. Gerrit had nog een tekening met pijl op de weg gemaakt bij een splitsing, maar dat mocht dus helaas niet baten, hadden ze niet gezien. De mannen hadden, eigenlijk vlakbij, uren gereden, maar dus zonder resultaat. Bellen en nog eens bellen, maar zoals eerder al aangegeven, had dit ook geen zin omdat er nergens bereik was in deze Spaanse rimboe. Dus....hadden ze Caspe verkend, lekker een terrasje gepakt en een outletwinkel met goedkope sport(merk)kleding ontdekt. Trots werden de aankopen geshowd.
Nu ik dit zo schrijf over kleding, denk ik terug aan een blunder van me van afgelopen zondag. Koopzondag in Groningen. Het zonnetje scheen en eindelijk was het 10 graden. Auto voor nop op de oprit van Joep gezet en lopend de stad in, erg gezellig en druk overal. Na verloop van tijd door de Herestraat even shoppen natuurlijk, ik braaf mee. Met een arm vol potentiële aankopen ging vrouwlief de paskamer in. Natuurlijk beoordeel ik altijd eerlijk wat ik er van vind. Ja, die is wel leuk, nee, die niet, vond ze zelf ook niks, en dit dan? Neuhh, vond ik niet leuk. En die? Nee kreukt nu al. Na een tijdje gaf ik aan dat die rode broek wél heel erg leuk was. Grote ogen keken me aan. Even was het stil en toen die blik. Ja, dat is mijn eigen broek die ik al de hele dag draag! Oepsss.....ik zou zweren dat ze een spijkerbroek droeg. Niet dus. Dit kost me minstens 3 bossen bloemen en een tijd niet over vissen praten en al helemaal niet te lang aan een blog werken. Dus....deze week maar even rustig aan, ha ha, en in plaats van voetballen (deze week de returns van de Europacup 2013) alleen maar vrouwvriendelijke programma's (momenteel staat ie op "Verbouwen zonder grenzen" en morgen vast "Hotter than your daughter", aaaarrrgggghhh). Stiekem kruip ik weer achter de laptop (nu 21.40 uur) en ga snel, zachtjes typend, verder met de blog.

Reunited, and it feels so good

Schadeformulier met de botsing

Met veel armgebaren en lawaai vertelden we hoe we gevangen hadden. Beneden de 30 pond was er niet en het karperrecord van Johan bij Knittel was dus gesneuveld. Natuurlijk moest dat gevierd worden, maar niet te lang. Eerst eten in Caspe in een tent die door de uitslapers ontdekt was. Was prima trouwens.
Bijna terug in Playa de Chacon zag ik het schadeformulier in de auto liggen. Maar beter niet kwijtraken zoiets. Voor de zekerheid maakte Bert nog foto's van de voor- en achterkant, je weet maar nooit. Zie ook de fraaie tekening waar de onfortuinlijke gebeurtenis op staat aangegeven.

De volgende ochtend was iedereen alert en nu wel op tijd z'n nest uit. Poes kreeg een lekkere bak kattevoer dat Johan speciaal nog gekocht had. De schuwe buurtpoezen keken jaloers toe, maar bleven op afstand.
Met 6 man is de gebruikelijke voorbereiding zo gepiept. Broodjes, Spaanse worst, eitjes (zowel gebakken als gekookt), koelbox vol, koelelementen er tussen. Klaar is Kees. Tijd voor een sjekkie. Ah, daar was ook Ron al weer. Eerst nog wat zakken pellets uit de garage en nog wat andere visspulletjes. De colonne kon vertrekken. We waren gelukkig weer allemaal reunited en gelet op dag 1 waren de verwachtingen hoog gespannen.

Het vangen gaat door!

Na een half uur weer aangekomen op de visplaats. Het waaide gelukkig duidelijk minder dan de dag daarvoor. Het viskamp werd de afgelopen avond bewaakt werd door 2 Nederlanders die links van ons visten. Ook zij hadden hun trip bij thecompleatebroangler geregeld, maar visten verder geheel op eigen houtje met boot, hengelmateriaal en pellets van Ron. Bij aankomst werden nog wat zakken met de inmiddels bekende brokken (net Frolic) aldaar afgeleverd. Ja, we hadden de dag daarvoor al regelmatig de jaloerse blikken gezien, want ze vingen maar een fractie van wat wat Gerrit, Bert en ik hadden gevangen hebben. Ik zeg het nog maar een keer, bezuinigen op een visvakantie kan best, maar niet op de gids. Drink dan een week kraanwater en eet kale spaghetti. Trouwens, ik kom later in de blogs nog terug op deze 2 gespierde kwiebussen.

Met Ron was vooraf  afgesproken dat we zouden worden gesplitst in 2 groepen. Wel druk voor hem, omdat hij 2 kampen moest bedienen. Het saamhorigheidsgevoel zorgde er echter voor deze voor Joep, Henk en Johan eerste dag toch maar samen te gaan vissen. Dan maar wat extra hengels in het water.

We waren al weer wat gedrevener in het bevestigen van het aas en hielpen Ron waar we konden. Volgens goed Duits gebruik, hadden we geleerd bij Knittel, eerst samen een bieroffer in het water en dan in één teug het blikje leeg. Flink drinken bij een halve liter (hips, burp), ach ik hoefde toch geen auto te besturen, omdat m'n knieën niet onder het stuur paste. Ron keek ons verwonderd aan, bieroffer? Rare jongens die Groningers.

Net geen 40 ponder

1e dril van Henk

We namen weer plaats in de relaxte karperstoelen, maar hadden niet veel tijd om van het zonnetje te genieten. Pats, daar ging de 1e hengel alweer. Henk z'n beurt, en wat voor beurt. Alweer zo'n jumbokarper.

Hele mooie vis voor Henk, een record voor hem

Hele mooie binnenkomer voor de uitslapers. Het feit dat men de eerste dag niet gevist had werd al snel vergeten.

Geconcentreerd werden de tikjes en tikken op de hengels gadegeslagen, want nu was Johan aan de beurt. Rammelde daar wat? Nee, loos alarm. Johan kon weer relaxen, maar niet voor lang, hij was scherp en pakte de hengel losjes in z'n handen. Ondertussen kwamen de buren even weer kijken wat er nu weer loos was in ons kamp. Alweer een aanbeet?

Johan met een hele kromme hengel

Bijna binnen boord

Mooie actiebeelden van Johan. Als meervalspecialist van het eerste uur weet hij inmiddels van wanten en draait de vis cool binnen.

Zo'n 86 pond

   

Ja, hij is glad

Net geen 100 ponder, maar mooi genoeg!

Trotse vanger (en een vies shirt, sorry Maureen).

Links van ons zaten dus de 2 Nederlanders die alles op eigen houtje deden. Heel enkel een woeste schreeuw dat er weer een aanbeet was, maar het ging allemaal te ruw, te weinig gevoel en te weinig respect voor de omstandigheden. Bakken vol met voer werden er lomp en zonder fingerspitzengefuhl ingekwakt. Met alle gevolgen vandien, te weinig vis. En toen begaf de motor het van Rons boot. Niet meer aan de praat te krijgen. Tja dus roeien geblazen en dat met die harde wind, viel niet mee. Ron probeerde dus de boot te lenen van de buren om alle hengels te verversen qua aas, maar dat werd hem niet in dank afgenomen. Sjacherijnige blikken zo van het is toch onze boot? Wij hebben 'm toch gehuurd? en dat terwijl ze 'm dus helemaal even niet nodig hadden. De stemming was gezet, kom ik later nog p[ terug..
Rechts van ons, groep 2 (uitslapers) zouden daar later gaan vissen, zat 1 Engelsman al bijna 14 dagen eenzaam en alleen te vissen (dus ook geen gids). Ron kende hem wel, kwam vaker in deze regionen. Plotseling, toen het bij ons even een tijdje rustig was, een luide brul. Gerrit en ik toch nieuwsgierig die kant op. Met tranen in z'n ogen, het snot in z'n baard en het schuim om de mond stond ie te drillen steeds weer "Finally, I knew it" te roepen. Na enige tijd kwam z'n 40 ponder eindelijk dichterbij. De vangst van z'n leven. Nog nooit zo groot. Of Gerrit kon helpen fotograferen. Als vissers onder elkaar is dat natuurlijk geen enkel probleem. De supersonische spiegelreflex werd aan Gerrit overhandigd en John, zo heette hij geloof ik, zat er helemaal klaar voor. Grote smile, prachtig pose, op de hurken en Gerrit geconcentreerd tegenover hem. Maar helaas. Er zat nog net genoeg stroom in om de lens te openen, maar een foto maken lukte niet meer. Ook niet 10 x proberen. De karper werd in een bewaarzak gedaan en vloekend begon John te zoeken naar batterijen. Hij had zeker 50 kilo materiaal bij zich en vele honderden ritsjes op de tassen, die 1 voor 1 werden doorzocht. Na zeker een half uur zoeken riep hij ons toe dat de batterijen gevonden waren. Het hele ritueel werd herhaald. Vis uit de bewaarzak, camera naar Gerrit, pose, smile en stoere blik en........Helaas. Gerrit kon drukken wat hij wilde maar kreeg steeds een vage foutmelding in beeld. Ook John begreep er helemaal niets van. Opnieuw werd de karper in de bewaarzak opgeborgen. John dook in de handleiding van de camera met letters zo klein dat zelfs smurfen er moeite zouden hebben gehad.

Bijna bij de kant, geen supergrote

Mooie donkere vis deze keer

Intussen was ik de gelukkige om weer aan bod te komen. Sterker nog, ik zat op de dubbel. Dus welke hengel ook ging, hij was voor mij. Het feest bij ons ging maar door, eerst op de karper en vervolgens op de meerval, alsof Ron dit speciaal zo geprogrammeerd had.

Achterover hangen met gewicht

Zo vlot als de karper binnen was, zoveel weerstand gaf de lummel aan de meervalhengel. Ook mijn meer dan 100 kilo en dan achterover hangen deed de vis in het begin gewoon lachen.

Net geen 2 meter, een prachtexemplaar

Toch gaf ook deze knaap zich uiteindelijk gewonnen met een prachtig resultaat.

Om de kleding niet te vies te maken maar poseren in de blote bast. Later zou de douche, de zeep het schoonmaakwerk wel weer verrichten en anders de Axe okselspray om de vislucht te verbloemen.

Zo'n 60 kilo spieren

Intussen gebaarde John naar ons dat het euvel gevonden was. De SD kaart van de camera bleek vol te zijn! Nadat de kaart half leeg gemaakt was, assisteerde Gerrit opnieuw bij poging 3. Eindelijk, dit lukte. John was zo trost als een pauw en pakte daarna gelijk zijn spullen in. Ron, slim als altijd, claimde de plek direct met een paar hengelsteunen met daarin de reserevehengels, zodat het leek alsof er gevist werd. Dit alvast voor het moment dat we de groepen zouden splitsen de volgende dag.

Monsterlijk monster

Nadat zowel mijn karper als meervalbeurt geweest waren, kon ik echt relaxen. Er waren immers 5 vissers voor me voordat ik weer aan de beurt was. De dubbel was, ik zou bijna zeggen gelukkig, weer voorbij. Want geloof me, als het goed vangen is en je op zo'n 10 hengels tegelijk moet letten, scherp als een Spaanse gier, is er even geen tijd voor peukjes en blikjes. Maar nu kon ik dat ruimschoots goedmaken, proost!

Joep aan de dril, wat is het?

Rare karper...

Pats, daar ging de karperhengel alweer voor Joep. Gretig draaide hij, in de veronderstelling dat het mooie karper zou zijn, de lijn binnen. Geen karper deze keer, maar een van de kleinere meervallen.


Omdat Joep tijdens het drillen last had van een van de lijnen van de meervalhengels, trok Gerrit de hengel iets naar rechts. Voelde hij daar enige weerstand? Het was niet zijn beurt, maar die van Henk. Mmmm, loos alarm zeker. De hengel ging terug in de steun. Maar wat was dat. Heel langzaam begon de hengel te buigen. Geen klappen of wiebelen, maar gewoon buigen. En verder, verder, verder, totdat hij werkelijk waar 90 graden naar voren gebogen stond. Met grote ogen bekeken we dit fenomeen. Pak 'm dan brulde Ron. Enigszins aarzelend probeerde Henk de hengel uit de steun te trekken, maar dat viel niet mee. Geklungel, gedoe en eindelijk had ie 'm. Oei wat voelde dit zwaar, maar het voelde ook raar. Wat was dit in godesnaam....in de staart?

Omdat de dril zo fantastisch mooi is en deze blog geen films toestaat van 100 MB of meer, heb ik 'm in meerdere delen van zo'm 99 MB geknipt. Let, naast het gekwelde gezicht van Henk, de powerkreten en het gezwam er om heen, vooral ook op de fantastische manier waarop Ron hem coacht.

Henk wordt een beetje moe

Een monsterlijk monster van 2 2 2 cm

Wie heeft hier een grote bek! 

Henk, blij en trots

Daar doe je het voor

Een tafel vol Spaans Chinese gerechten

De geweldige dag met weer veel vis voor iedereen en natuurlijk het superrecord van Henk liep alweer ten einde. Vieren moesten we dit en wel bij onze echte eigen Caspesiaanse Chinees, heerlijk.

Die dikke soep is toch wel geweldig

's Avonds bij het huisje ging het vieren vrolijk verder. Dat zulke zoetwaterbeesten bestonden, werkelijk ongelooflijk. Eigenlijk kon de week nu al nu niet meer stuk. Maar hier bleef het niet bij......